In the United States, the American Kennel Club (AKC) and the Labrador's breed club have set the breed standard to accommodate the field-bred Labrador somewhat. For instance, the AKC withers-height standards allow conformation dogs to be slightly taller than the equivalent British standard.[45] However, dual champions, or dogs that excel in both the field and the show ring, are becoming more unusual.[46]
Vratimo se na početak. Tačna istorija nastanka i razvitka ove rase i danas je predmet rasprave. Ono što je jasno i što niko ne osporava jeste da su ovi psi početkom 19. veka sa kanadskog ostrva Njufaundlend uvezeni u Englesku. Pre "napada" na Britaniju bili su pod pokroviteljstvom ribolovaca koji su želeli dobrog, svestranog i vernog ribolovačkog psa. Njufaundlend je važio za veoma hladno područje, ali su evropski ribari, među kojima je najviše bilo Portugalaca i Baska, brzo otkrili da je ostrvo bogato ribom. Veruje se da je dug period koji je proveo na tom surovo hladnom ostrvu za retrivera bio od velike koristi. Učinio ga je izuzetno otpornim na hladnoću, a njuh i plivačke sposobnosti razvijeni su mu do besprekornosti. Naviknut na vodu, "zarađivao" je pomažući ribarima - izvlačeći mreže iz ledene vode i donoseći ribe koje su iz mreže pobegle. Takođe, čuvao je skladišta u kojima se usoljavala riba, mahom bakalar. Zanimljivo, u to vreme labrador retriver se zvao pas Svetog Džona, po glavnom gradu Njufaundlenda. Prema jednoj šašavoj legendi, labrador je nastao iz ljubavi između vidre i psa, a kao dokaz se iznosi to što današnje labradore krasi rep kao u vidre.

During the 1880s, the 3rd Earl of Malmesbury, the 6th Duke of Buccleuch and the 12th Earl of Home collaborated to develop and establish the modern Labrador breed. The dogs Buccleuch Avon and Buccleuch Ned, given by Malmesbury to Buccleuch, were mated with female dogs carrying blood from those originally imported by the 5th Duke and the 10th Earl of Home. The offspring are considered to be the ancestors of modern Labradors.[14][15]
A vigorous dog may or may not be high-energy, but everything he does, he does with vigor: he strains on the leash (until you train him not to), tries to plow through obstacles, and even eats and drinks with great big gulps. These dynamos need lots of training to learn good manners, and may not be the best fit for a home with young kids or someone who's elderly or frail. A low-vigor dog, on the other hand, has a more subdued approach to life.
×